سر کوهی
متضادها
دره، پایین
لغت نامه دهخدا
سرکوهی. [ س َ ] ( اِخ ) تیره ای از ایل بویراحمدی کوه کیلویه فارس. ( جغرافیای سیاسی کیهان ص 88 ).
سرکوهی. [ س َ ] ( اِخ ) طایفه ای از طوایف ناحیه سراوان کرمان. ( جغرافیای سیاسی کیهان ص 98 ).
سرکوهی. [ س َ ] ( اِخ ) تیره ای از طایفه خدیوی ممسنی فارس. ( جغرافیای سیاسی کیهان ص 90 ).
فرهنگ فارسی
طایف. از طوایف ناحی. سراوان کرمان
جمله سازی با سر کوهی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 چو عنقا شد نهان کوهی ز مردم بر سر کوهی ولی آوازه سیمرغ هم از قاف میآید
💡 حقیقت برق دان این جسم با جان بمانده بر سر کوهی تن و جان
💡 بر پرید و بر سر کوهی نشست سینه ی زاغان زآه و ناله خست
💡 لاله ئی کو بر سر کوهی دمید گوشهٔ دامان گلچینی ندید
💡 به هر دشت و هامون همی تاختند علم بر سر کوهی افراختند
💡 تا درین بی سر و بن صیدگه آزاد زیند جا سر کوهی و منزل بن غاری گیرند
💡 کوهنوردان حرفهای پس از طی کردن مسیرهای دشوار و طولانی، سر کوهی مرتفع ایستادند و با لذت به منظره وسیع زیر پای خود نگریستند.
💡 خانهای کوچک و دنج در سر کوهی بسیار دورافتاده بنا شده بود که آرامش و سکوت مطلقی را برای ساکنان آن فراهم میکرد.
💡 وقتی به سر کوهی رسیدیم، باد شدیدی میوزید و میتوانستیم از آن ارتفاع بالا، تمام دشتهای سرسبز و رودخانههای پرپیچوخم را ببینیم.