سخن جوی

سخن جوی. [ س ُ خ َ ]( نف مرکب ) متجسس. محقق. کنجکاو. ( ولف ):
پزشکی سراینده برزوی بود
به پیری رسیده سخن جوی بود.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 8 ص 2500 ).بیاید سخن جوی پویان ز پس
نبد آگه از راز او هیچکس.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 8 ص 2597 ).

متجسس محقق کنجکاو

💡 کزین پس جادوییهای سخنگوی ترا معلوم گردد ای سخن جوی

💡 سکندر گفت آخر یک سخن گوی که هر دو آمدیم اینجا سخن جوی

💡 درون جانست جانانت سخنگوی حقیقت مر ورا اندر سخن جوی

💡 بر سخن گویان دو دست تو همی بارد درم بر سخن جویان زبان تو همی بارد درر