سحابی خورشیدی

💡 این سیاره‌ها ساختار تقریباً همانندی دارند: هستهٔ فلزی که بیشتر از آهن تشکیل شده‌است که با گوشتهٔ سیلیکاتی دربرگرفته شده‌است. از این نگاه ماه با زمین بسیار همانند است اما دارای یک هستهٔ آهنی بسیار کوچک‌تری است. آیو و اروپا نیز ماه‌هایی هستند که ساختار داخلی تقریباً همانندی با سیاره‌های سنگی خاکی دارند. در سطح سیاره‌های زمین‌سان می‌توان کوه‌ها، آتشفشان‌ها، ژرف‌دره‌ها و دهانه‌های برخوردی و دیگر ساختارهای سطحی زمینی را؛ بسته به‌حضور آب و فعالیت زمین ساختی، یافت. سیاره‌های زمین‌سان دارای هواکرهٔ دوم هستند که در اثر فعالیت‌های آتشفشانی و برخورد دنباله‌دارها پدید آمده‌است؛ برخلاف سیاره‌های غول پیکر، که اتمسفر اولیهٔ آن‌ها، به‌طور مستقیم از سحابی خورشیدی اصلی به‌دست آمده‌است.

💡 ستاره‌شناسان باور دارند که منظومه خورشیدی ما حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش از یک ابر در حال چرخش متشکل از گاز و گرد و غبار، به نام سحابی خورشیدی به وجود آمد. نیروی گرانش، یک قسمت از گاز و گرد وغبار را به مرکز سحابی که متراکم‌تر از بقیه جاها بود کشاند. مواد روی هم انباشته شدند، به سرعت چرخیدند و در نتیجه در مرکز سحابی، خورشید ما شکل گرفت.

💡 نظریه‌های علمی جدید نشان می‌دهند که سحابی خورشیدی در گذشته‌های بسیار دور، مواد اولیه لازم برای شکل‌گیری منظومه شمسی ما را فراهم کرده است.

💡 مطالعه تاریخچه سحابی خورشیدی به اخترشناسان کمک می‌کند تا بفهمند چگونه از یک ابر عظیم از گاز و گرد و غبار، سیارات شکل گرفته‌اند.

💡 در کلاس‌های نجوم، استاد با استفاده از مدل‌های سه بعدی، نحوه تکامل سحابی خورشیدی و تبدیل شدن آن به ستاره و سیارات را توضیح داد.