روزه گشا

روزه گشا. [ زَ / زِ گ ُ ] ( اِ مرکب ) اندک چیزی از خوردنی که بدان افطار کنند. ( آنندراج ). افطار. ( یادداشت مؤلف ):
باز بنای توبه را عشق خراب میکند
روزه گشای عشق را از می ناب میکند.نظامی.گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست
کز می کنند روزه گشا طالبان یار.حافظ ( از آنندراج ). || ( نف مرکب ) فطر. ( مهذب الاسماء ). افطارکننده:
رمضان آمد و هر روزه گشا را گه شام
بیکی دست نواله است و دگر دست فقاع.سوزنی.تا صبح دمد آمده با خدمتکاران
تا شام شود درشده با روزه گشایان.سوزنی.کنار چشمه کوثر رسد به روزه گشای
رحیق مختوم از حق بگاه شام و سحر.سوزنی.- عید روزه گشا؛ عید فطر:
ای خداوند عید روزه گشای
بر تو فرخنده شد چو فر همای.مسعودسعد.

اندک چیزی از خوردنی که بدان افطار کنند.

💡 تهی ز غیر خدا روزه دار روزه گشا بروی یار که افطار اوست از دیدن

💡 ای خداوند عید روزه گشای بر تو فرخنده شد چو فر همای

💡 خوشتر است از لب آن روزه گر روزه گشای لب آن کوزه باد لب آن مست فقاع

💡 طبع تو زورمند روزه گشا عمر تو روزمند و عیدافکن

💡 خجسته بادت نوروز وعید روزه گشای بنام تو همه آفاق راست کرده خطب

💡 خجسته بادت فرخنده عید روزه گشای بخرمی بگذاری هزار عید چنین