«رعیا» واژهای عربی در زبان فارسی است که در متون تاریخی و اجتماعی به کار رفته و به معنای «تحتالحمایه» یا «تابع یک حاکم یا مالک» است. رعیا کسانی هستند که تحت حکومت یا سرپرستی شاهزادگان، خانها، بارونها یا ناخارارها قرار دارند و تابع دستور و حاکمیت ایشان هستند. رعیا معمولاً بخش اصلی جمعیت جامعه را تشکیل میدادند و حقوق و آزادیهای محدودتری نسبت به اشراف و فئودالها داشتند. در ساختار فئودالی، رعیا ممکن بود زمینهایی را به صورت مالکیت غیرمستقل یا بهرهبرداری موقت در اختیار داشته باشند، اما زیر نظر و کنترل اربابان خود زندگی و کار میکردند. در متون تاریخی، این واژه به عنوان افراد تابع، تحت حمایت و در عین حال وابسته به قدرت حاکمان، تعریف شدهاند و بخشی از نظم اجتماعی و اقتصادی جامعه را تشکیل میدهند.
رعیا
لغت نامه دهخدا
رعیا. [ رُع ْ ] ( ع مص ) پرداختن از جهل و باز ایستادن از آن. ( از منتهی الارب ). رَعوی ْ. رِعوْ. رُعوَة. رِعوَة. ( منتهی الارب ). رجوع به مصادر مذکور شود.
جمله سازی با رعیا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 شاهزادگان بزرگ یا ایشخانان مالک شهرستانهای کامل بودند و بر آنها حکومت میکردند، و بارونها یا ناخارارها از رعیای آنان محسوب میشدند.
💡 در جامعه ارمنی حقوق اجتماعی از امتیازات کسانی بوده که جزو ارتش فئودالی بودهاند، تنها کسانی که جزو ارتش فئودال بودهاند حق مالکیت موروثی روی یک تکه زمین داشتهاند. هر (بارون) – ناخارار یا خان که مالک یک بخش بوده یک لشکر کوچک فئودالی از آن خود داشتهاست مرکب از شاهزادگان کوچک یا مردان آزاد (آزاتانی یا سپوه) که از رعیای خود او بودهاند. آنان در موقع جنگ و همچنین به هنگام تمرینها به دور پرچم خان گرد میآمدند.
