رزق دادن

💡 3- رزق دادن، آفريدن و اداره كردن، از سنّت هاى دائمى الهى است. (يرزق، يملك،يخرج، يدبّر) (فعل مضارع رمز استمرار است )

💡 جمله (و ينزل لكم من السماء رزقا) هم، حجتى ديگر بر يگانگى خداى تعالى است، وايـن حـجـت از جـهـت رزق اقـامـه شـده، مـى فـرمـايد: رزق دادن به بندگان يكى از شؤ ونربـوبيت و الوهيت است و چون همه مى دانند كه رزق از ناحيه خداست، نه از ناحيه شركاىايشان، پس تنها او رب و اله است.

💡 علاوه بر اينكه تمامى صفاتى كه معبود را مستحق عبادت مى كند ازقبيل خلقت كردن، رزق دادن و مالكيت و تدبير عالم وامثال آن همه منحصرا صفات خداى تعالى است، و غير خدا چيزى از آن صفات را از خودندارد، پس مشركين هم تنها او را بايد بپرستند.

💡 كلمه (رزق ) به معناى عطائى است جارى و هميشگى، و رزق دادن خداى تعالى عالمبشريت را از آسمان، عبارت است از فرستادن باران و برف وامثال آن. و رزق دادنش از زمين عبارت است از روياندن گياهان و تربيت دامها، البته گياهان و دامهائى كه بشر از آنها ارتزاق مى كند، و به بركت اين نعمت هاى الهى است كه نوع بشر باقى مى ماند و نسلش منقرض نمى گردد.

💡 اعتقاد به اینکه خداوند مسئول رزق دادن به تمامی موجودات زنده در این جهان پهناور است، در فرهنگ بسیاری از ملت‌ها ریشه دارد.

💡 در داستان‌های قدیمی، همیشه شخصیت‌های خیرخواه برای کمک به فقرا و برقراری عدالت در زمینه رزق دادن به نیازمندان تلاش می‌کردند.

💡 مدیریت منابع طبیعی برای اطمینان از رزق دادن مستمر به نسل‌های آینده، یکی از چالش‌های اصلی دولت‌های مدرن در دنیای امروز است.