رخنه رخنه

رخنه رخنه. [ رَ ن َ / ن ِ رَ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) شکاف شکاف. چاک چاک. سوراخ سوراخ:
تن نای شد رخنه رخنه ز غم
که دیگر نخواهد برآمدش دم.فردوسی.زآن زمینها که رخنه کرد عجوز
مانده آن خاک رخنه رخنه هنوز.نظامی. || کنگره دار. دندانه دار:
ز عین فعل براق مواکبت دل قاف
هزار بار شده رخنه رخنه چون سر سین.سلمان ساوجی.

شکاف شکاف چاک چاک سوراخ سوراخ

💡 دل گشته رخنه رخنه بزاری بتیغ هجر ز آن مشک توده توده بر آن گرد لاله زار

💡 زان زمینها که رخنه کرد عجوز مانده آن خاک رخنه رخنه هنوز

💡 شد رخنه رخنه سینه ام از یاد ابروش جویا به تیغ تیز شکافد نیام تنگ

💡 بر کوه آهنین چو کمان از غضب کشید چون جبه رخنه رخنه ز زخم خدنگ کرد

💡 شد رخنه رخنه چون هدف تیر شخص من با آنکه ناخنست بیکبار جوشنم

💡 شاید تواندش قفس مرغ ناله شد دل را چو رخنه رخنه کسی چون جرس کند