رخصه

رخصه. [ رُ ص َ / ص ِ ] ( از ع، اِمص ) رخصة. رخصت. اجازه. پروانه:
باد را زو رخصه بادا تا ز خاک درگهش
توتیای چشم خاقانی به شروان آورد.خاقانی.چون نیست رخصه سوی خراسان شدن مرا
هم باز پس شوم نکشم پس بلای ری.خاقانی.گر شدن زانسو کسی را رخصه نیست
رخصه بایستی شدن باری مرا.خاقانی.و رجوع به رخصت و رخصة شود.

رخصه رخصت اجازه پروانه

💡 وگر رخصه یابد ز تو هست ممکن که خورشید رجعت کند هم به خاور

💡 چون نیست رخصه سوی خراسان شدن مرا هم باز پس شوم نکِشم پس بلای ری

💡 خود لطف طبع صاحبی این رخصه چون دهد؟ سرهنگ را چه نسبت با شعر و دبیر؟

💡 مژگانت را به کشتن من رخصه داده‌ای لب را به زنده کردن فرمان نمی‌دهی

💡 نظری بر به رخت رخصه نفرمود اجل غالب آنست که با سابقه حکم ازل