دیو چهر

دیوچهر. [ وْ چ ِ] ( ص مرکب ) دیوچهره. دیوصورت. زشت روی:
چنین کار نامد بگودرزیان
از آن دیوچهران تورانیان.فردوسی.هوا تیره چون پود بر تار شد
بر آن دیوچهران جهان تار شد.اسدی.از ایرانیان کس نبد دیده چیر
چنان دیوچهران گرد دلیر.اسدی.فرود آمد زروزن دیوچهری
نبوده در سرشتش هیچ مهری.نظامی.فرشته صفت گرد آن دیوچهر
همی گشت چون گرد گیتی سپهر.نظامی.

( صفت ) ۱ - دیو نژاد. ۲ - دیو صورت.

💡 چو نیمی گذشت از شب دیو چهر به زندان شب در گرفتار مهر

💡 همان دیو چهران ز هر سو زنان به چوب گران لشکری را زیان

💡 همه دیو چهران و دیوانه طبعان همه سگ پرستان گوساله پرور

💡 یکی دیو چهر و دگر آتبین که کوشش نمایند هنگام کین

💡 دو فرزند دار از آن دیو چهر برایشان فکنده ست ماهنگ مهر

💡 فرود آمد ز روزن دیو چهر‌ی نبوده در سرشتش هیچ مهر‌ی