دیموم

دیموم. [ دَ ] ( ع اِ ) بمعنای دیمومة. بیابان فراخ بی آب. ( از منتهی الارب ). بیابان پهناور و بیابان که در آن آب نباشد. ( از اقرب الموارد ذیل ماده دم م ).

بمعنای دیمومه بیابان فراخ بی آب.

💡 مهدی شه قیوم حی دیان دین دیموم حی قطب زمان معصوم حی آن خالق نور و ظلم

💡 بود مخصوص ذات حی دیموم بمثل عالم و قدوس و قیوم

💡 به هست خویش دیمومی و دائم بذات خویش قیومی و برپا