دو مرده

دو مرده.[ دُو م َ دَ / دِ ] ( ص نسبی ) منسوب به دو مرد. آنچه که کفاف دو مرد را دهد؛ خوراک دو مرده:
امروز دو مرده بیش گیرد مرکن
فردا گوید تربی از اینجا برکن.سعدی ( کلیات چ مصفا ص 134 ).

( صفت ) منسوب به دو مرد آنچه که کفاف دو مرد را بدهد خوراک دو مرده.

💡 3 خداوند اگر اراده نمايد، از به هم خوردن دو مرده، مرده اى زنده مى شود. (تذبحوا بقرة )

💡 لقمه‌ات مردار آمد شاهدت هم مرده‌ای در میان این دو مرده چون نمی‌باشی نَفور ؟

💡 ما دفع روزگار به نام تو می‌کنیم تو خود دو مرده تیغ جفا برگرفته‌ای

💡 چون رسیدی به صحن قلیه برنج بده ار عاقلی دو مرده جواب

💡 وقتی مردم به قصر می‌رسند کیم به دروغ به آن‌ها می‌گوید که جیم و ادوارد هر دو مرده‌اند. سپس همگی به خانه‌هایشان برمی گردند.

💡 آری هرجا خری برآرند از گِل صاحب خر را دو مرده زورست ضرور