دنیا جوی

دنیاجوی. [ دُن ْ ] ( نف مرکب ) دنیاجو. دنیاطلب. دنیاپرست. که پای بند تعلقات دنیوی و مادی است. ( یادداشت مؤلف ):
گشت بدبخت جهان و شد بنفرین خدای
هرکه او را دیو دنیاجوی در پهلو خزید.ناصرخسرو.

دنیا جو. دنیا طلب.

💡 به صحرا کرده مأوا گردباد از بی سرانجامی تهیدستی به دنیا جوی اسباب جنون گردد

💡 هر یکی همچو دیو درتگ و پوی همه دور از خدا و دنیا جوی

💡 به اهل فضل هرگز نیست دنیا جوی را کاری به چشم این خسیسان از زمرد کهربا بهتر

💡 گشت بدبخت جهان و شد به نفرین و خزی هر که او را دیو دنیا جوی در پهلو خزید