دست پیش

دست پیش. [ دَ ت ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) سبقت گیری. نخست آغازی. پیشی گیری: دست پیش بدل ندارد. دست پیش زوال ندارد. دست دست پیش دستان است.
- دست پیش را گرفتن، یادست پیش ( با فک اضافه ) گرفتن؛ در تداول، پیشدستی کردن. سبقت گرفتن: دست پیش را گرفته ای که عقب نمانی.
دست پیش. [ دَ ] ( ص مرکب ) کنایه از گدا و سائل.( آنندراج ). || دادخواه. ( ناظم الاطباء ).

سبقت گیری نخست آغازی پیشی گیری دست پیش بدل ندارد.

💡 شکر حق کرد و برو مالید دست پیش آن قوم آنگهی شادان نشست

💡 که این نامه را دست پیش آورم ز دفتر به گفتار خویش آورم

💡 به بیچارگی کرده ام دست پیش خجل وامگردانم از فضل خویش

💡 به جنگ برادر مکن دست پیش نگه دار ز آواز من جای خویش

💡 چون رشته دست پیش گهر می کنی دراز از گنج خویش در ته دیوار غافلی