خیف

خیف. [ خ َ ] ( ع اِ ) کرانه. || پوست پستان شتر و گاو و مانند آنها. || کرانه پستان شتر و گاو و مانند آنها. || پوست پستان شتر ماده. || غلاف نره شتر. || جای فروتر از درشتی کوه و بلندتر از مسیل آب. || هر نشیب و بلندی در روی کوه. || ( مص ) مصدر دیگر است برای «خوف ». ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
خیف. [ خ َ ی َ ] ( ع اِمص ) فراخی غلاف نره شتر. || فراخی خیف ناقه. || ( مص ) یک چشم ازرق و دیگری سیاه شدن اسب و مردم و جز آن. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
خیف. [ خی ی َ/ خ ُی ْ ی َ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ خائف. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
خیف. ( ع اِ ) ج ِ خیفه. || ج ِ اخیف و خیفاء. ( منتهی الارب ).
خیف. [خ َ ] ( اِخ ) سپیدی در کوه سیاه که پس کوه ابوقبیس است. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
- مسجدالخیف؛ مسجدی است در کرانه منی. ( منتهی الارب ).
خیف. [ ی ِ ] ( اِخ ) نام کیِف از ایالات معروف روس است. ( از ناظم الاطباء ). رجوع به کیف شود.

نام کیف از ایالات معروف روس است

💡 از مشعر شعور به هنگام بازگشت خرگه به خیف خوف و منای منی زنیم

💡 قبلۀ اهل یقین شد خطۀ بیت الحرام روضۀ خلد برین شد ساحت خیف و منا

💡 جنبش این میلی و زان یک به خیف سیر یکی کمّی و دیگر به کیف

💡 حاکم روز قیامت شافع یوم‌النشورم ماه مکه زیب زمزم زینت خیف و منایم

💡 ای یاران، من نیز میهمان مکه ام، اینک زمزم و منی و خیف