خیره چشم

خیره چشم. [ رَ / رِ چ َ / چ ِ] ( ص مرکب ) بی شرم. ستهنده. لجوج. حسیر. محسور. آنکه از بدی به پند و درخواست و تهدید بازنایستد. ( یادداشت مؤلف ). عنید. خودسر. خودرای. خیره سر. خیره سار.

بی شرم ستهنده

💡 شاه را حق داده شمشیری که رخشان جوهرش روز هیجا خیره چشم ثابت و سیّار کرد

💡 ماه را رخسار او خرگه نشین هاله کرد آفرین بر خیره چشمی های انجم می کنم

💡 ز پشت آینه شد خیره چشم آینه دار فروغ حسن ازین بیشتر نمی باشد

💡 ز خیره چشمی تردامنان ملاحظه کن کتان عصمت خود را به ماهتاب مده

💡 میان بوستان خیره بماند نرگس اندر گل چنان کاندر رخ معشوق ماند خیره چشم من

💡 از نگاه خیره چشم یار می گردد گران از عیادت دایم این بیمار می گردد گران