خورشید رخسار

💡 دل از خورشید رخسار تو می‌سوخت به زیر سایه زلف تو بنشست

💡 بود هر ذره زین خاک سیه، خورشید رخساری مبادا بر زمین از روی استغنا نهی پا را

💡 نظربازی مرا گرم است با خورشید رخساری که آب از دیدنش در دیدهٔ تصویر می‌آید

💡 دلی کو می پرد در حسرت خورشید رخساری نصیبش شبنم آسا دیدهٔ بیدار می باشد

💡 تو را خورشید رخسار ای امیر کشور هستی بود از آسمان عالم هر ذره ای پیدا

💡 نه چندانم ضعیف از دوری خورشید رخساری که تاب آرم گر افتد سایه بر من ز دیواری

💡 زیبایی خیره‌کننده او مانند خورشید رخسار بود که با اولین طلوع خود، تاریکی شب را از قلب من بیرون کرد و به زندگی معنا بخشید.

💡 هر بار که به آن چهره زیبا نگاه می‌کنم، گویی خورشید رخسار در برابر چشمانم می‌تابد و تمام وجودم را از شوق و شادی لبریز می‌کند.

💡 در داستان‌های قدیمی، همیشه از خورشید رخسار برای توصیف زنان بسیار زیبارو و باوقار یاد می‌کردند که نورشان بر تمام شهر می‌تابید و همه را شیفته می‌کرد.