خواست کردن

خواست کردن. [ خوا / خا ک َ دَ ] ( مص مرکب ) طلبیدن. خواستن:
هر یکی از وی مرادی خواست کرد
جمله را وعده بداد آن نیکمرد.مولوی.

طلبیدن خواستن

💡 گرفت آتش خشم در وی عظیم سرش خواست کردن چو جوزا دو نیم

💡 که سهراب کشتست و افگنده خوار ترا خواست کردن همی خواستار

💡 چو آن نامه کردم به نزدیک شاه ز دریا گذر خواست کردن سپاه

💡 بدو دست را خواست کردن دراز بجست آن پری روی عاشق گداز

💡 بخواند آن زمان زال را شهریار کزو خواست کردن سخن خواستار

💡 ورنه گر تو نمیبدی این مار خواست کردن مرا هلاک و فکار