خوار و حقیر

💡 پیری بر آن کسی کن کو مرده تو باشد پیش جلالت تو خوار و حقیر باشد

💡 خارجی گشته بسی خوار و حقیر زآنکه او شد خارج از راه امیر

💡 بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر از کرم، افتاده‌ای را دست گیر

💡 نخست تابع او را عزیز دار مدام حسود و منکر او را، نمای خوار و حقیر

💡 آنکه تا پروانه ی روزیست دستش خلق را کان و دریائی نماید از نظر خوار و حقیر

💡 عقل را گفتم که تو می بین که من چون ز بی اسبی شدم خوار و حقیر

💡 او هرگز نباید با افراد ضعیف‌تر از خود با نگاهی از روی تحقیر برخورد کند، زیرا هیچ انسانی نباید در برابر دیگران خوار و حقیر باشد.

💡 در ادبیات کلاسیک فارسی، بسیاری از شاعران از تواضع خود یاد کرده و خود را در برابر عظمت خداوند، بسیار کوچک، خوار و حقیر می‌دانستند.

💡 آن پادشاه مغرور فکر می‌کرد که قدرت خود را ابدی می‌داند، اما سرانجام در برابر گردش روزگار، مانند موجودی خوار و حقیر به زمین افتاد.