حلقه به گوش

۱. کسی که حلقه یا گوشواره در گوش دارد.
۲. [مجاز] مطیع، فرمانبردار: بندۀ حلقه به گوش ار ننوازی برود / لطف کن لطف که بیگانه شود «حلقه به گوش» (سعدی: ۶۴ ).

💡 حلقه حرف کجش را دو جهان حلقه به گوش در کف پیر خرد هر الف او چو عصاست

💡 هر چند که در رخنه دل گوشه نشین است گردون یکی از حلقه به گوشان در اوست

💡 تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست خورشید هم از حلقه به گوشان خط اوست

💡 صائب یکی ز حلقه به گوشان زلف توست یک بار هم به جانب آن مبتلا ببین

💡 من که در گوش فلک حلقه کشیدم چو هلال حالیا حلقه به گوش خم گیسوی توام

💡 هر جا که شهریاری و سلطان و سروریست محکوم حکم و حلقه به گوش گدای توست