حل پذیری

{solubility} [شیمی، مهندسی بسپار] توانایی یک ماده برای تشکیل یک محلول با مادۀ دیگر

💡 در ریاضیات و فیزیک، تجزیه و تحلیل چند مقیاسی (که روش مقیاس‌های چندگانه نیز نامیده می‌شود) شامل تکنیک‌هایی است که برای ساختن تقریب‌های با اعتبار یکسان برای حل مسائل اختلالی استفاده می‌شود، این روش هم برای مقادیر کوچک و هم برای مقادیر بزرگ متغیرهای مستقل قابل استفاده است. این کار با تعریف متغیرهای مستقل جدید به نام متغییرهای مقیاسی سریع و آهسته انجام می‌شود و با این متغیرها، مانند متغییرهای مستقل رفتار می‌شود. این متغییرها به ما در فرایند حل مسائل اختلالی، آزادی عمل می‌دهد که بتوان جملات سکیولار (جملات ناخواسته‌ای که منجر به واگرایی جواب‌های تقریبی مسئله می‌شوند) را حذف کرد. همچنین قیدهایی را برای حل تقریبی ایجاد می‌کند که به آنها شرایط حل پذیری می‌گویند.