حق رای زنان

حق رأی زنان
{women's suffrage, woman suffrage, female suffrage} [علوم سیاسی و روابط بین الملل، مطالعات زنان] حق زنان برای رأی دادن در انتخابات

حق رأی زنان (women\'s suffrage)
حق رأی زنان
حق رأی زنان
حق رأی زنان
حق رأی زنان
حق رأی زنان
غالباً این اعتقاد وجود دارد که مبارزه برای دستیابی زنان به حق رأی برابر با مردان از دنیای انگلیسی زبان با انتشار کتاب مری وُلستونکرافت به نام در دفاع از حقوق زنان (۱۷۹۲) آغاز شده است. در قرن ۱۹، با گسترش حق رأی مردان در بسیاری از کشورها، زنان نیز در تلاش برای دستیابی به حق رأی هرچه بیشتر بر فعالیت خود افزودند. اما در نیوزیلند زنان صرفاً در ۱۸۹۳ به حق رأی در سطح ملی دست یافتند. پس از آن استرالیا نیز در ۱۹۰۲ این حق را برای زنان قائل شد، اما زنان ایالات متحده امریکا در ۱۹۲۰ و انگلستان در ۱۹۲۸ به این حق دست یافتند. در آغاز قرن ۲۰، کشورهای اروپایی مانند فنلاند در ۱۹۰۶، نروژ در ۱۹۲۳، و دانمارک و ایسلند در ۱۹۱۵ به زنان حق رأی دادند. دیگر قدرت های قارۀ اروپا نیز در پایان جنگ جهانی اول به سرعت برای زنان حق رأی قائل شدند. اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و هلند در ۱۹۱۷؛ اتریش، چکسلوواکی، لهستان، و سوئد در ۱۹۱۸؛ و آلمان و لوکزامبورگ در ۱۹۱۹ به زنان حق رأی دادند. اسپانیا در ۱۹۳۱ حق رأی را دربارۀ زنان تعمیم داد، ولی زنان فرانسه تا ۱۹۴۴ و زنان بلژیک، ایتالیا، رومانی، و یوگسلاوی تا ۱۹۴۶ از این حق برخوردار نشدند. سوئیس سرانجام در ۱۹۷۱ به زنان حق رأی داد، اما زنان لیختن اشتاین تا ۱۹۸۴ از این حق محروم بودند. در میان کشورهای امریکای لاتین، اکوادور در ۱۹۲۹، برزیل در ۱۹۳۲، ال سالوادور در ۱۹۳۹، جمهوری دومینیکن در ۱۹۴۲، گواتمالا در ۱۹۴۵، و آرژانتین در ۱۹۴۶ به زنان حق رأی دادند. در هند، در دورۀ حکومت انگلستان بر آن کشور، زنان به موجب قانون ۱۹۳۵ فرمانداری هند مانند مردان از حق رأی برخوردار شدند. پس از دستیابی این کشور به استقلال نیز در قانون اساسی ۱۹۴۹ هند، که از ۱۹۵۰ به اجرا گذاشته شد، به همۀ افراد بالغ اعم از زن و مرد حق رأی داده شد. زنان فیلیپین در ۱۹۳۷، ژاپن در ۱۹۴۵، چین در ۱۹۴۷، و اندونزی در ۱۹۵۵ از حق رأی برخوردار شدند. در کشورهای افریقایی، زنان تقریباً هم زمان با مردان از حق رأی برخوردار شدند؛ مثلاً لیبریا در ۱۹۴۷، اوگاندا در ۱۹۵۸، و نیجریه در ۱۹۶۰. در بسیاری از کشورهای خاورمیانه نیز پس از جنگ جهانی دوم حق رأی همگانی برقرار شد. در برخی از کشورها، از قبیل عربستان سعودی، هیچ یک از شهروندان از حق رأی برخوردار نیستند و در برخی دیگر، مانند کویت، حق رأی بسیار محدود است و زنان کاملاً از آن محروم اند. در ایران در ۱۳۴۲ش مجلس قانون حق رأی زنان بالای ۲۱ سال را به تصویب رساند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مجلس سن حق رأی زنان را پانزده سال تمام تعیین کرد.

💡 وقتی که انگلستان وارد جنگ جهانی اول شد مدافعان حق رای زنان در انگلستان نیز فعالیتهایشان را متوقف کردند و از جنگ انگلستان حمایت کردند ولی آلیس به فعالیت‌هایش ادامه داد تا اینکه آمریکا نیز در ششم آوریل سال ۱۹۱۷ وارد جنگ شد.

💡 زنان در لهستان به نقش و وضعیت زنان لهستانی در طول تاریخ این کشور می‌پردازد. شخصیت زنان لهستانی توسط تاریخ، فرهنگ و سیاست لهستان شکل گرفته‌است. لهستان سابقه طولانی در فعالیت‌های فمینیستی دارد و یکی از اولین کشورهایی در اروپا بود که حق رای زنان را تصویب کرد. اما لهستان به شدت تحت تأثیر دیدگاه‌های اجتماعی محافظه کار کلیسای کاتولیک است.

💡 پس از مجلس مؤسسان دانمارک در سال ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹، اولین قانون اساسی (که دانمارک را به عنوان سلطنت مشروطه تأسیس کرد) توسط پادشاه فردریک هفتم دانمارک در ۵ ژوئن ۱۸۴۹ به امضا رسید. قانون اساسی در ۱۸۶۶، ۱۹۱۵ بازنویسی شد (هنگامی که حق رای زنان ارائه شد)، و اخیراً در سال ۱۹۵۳، دو بار دیگر نیز در ۵ ژوئن بازنویسی شد.

💡 املین پنکهرست در سال ۱۹۰۳ و پنج سال پس از مرگ همسرش اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان را بنیان گذاشت. این سازمان همه زنان فعال برای حق رای زنان بود که وعده می‌داد فقط حرف نزند بلکه واقعاً دست به عمل بزند.

💡 حق رای زنان در ایران در ۱۲ اسفند ۱۳۴۱ به رسمیت شناخته شد. در تاریخ ۱۹ دی‌ماه ۱۳۴۱، با اعلام انقلاب سفید توسط محمدرضا شاه که در شش اصل خلاصه می‌شد اعطای حق رأی به زنان نیز داده شد و علی‌رغم همهٔ مخالفت‌های مراجع تقلید و روحانیانی نظیر خمینی، حق رأی زنان پذیرفته شد. فرخ‌رو پارسا اولین زنی بود که به نمایندگی از مردم تهران، در دوره بیست و یکم انتخابات مجلس شورای ملی وارد مجلس شد.