حسن طاعت

حسن طاعت. [ ح ُ ن ِ ع َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خوش خدمتی. گوش به فرمان بودن.

خوش خدمتی گوش بفرمان بودن

💡 بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را نهان کن در نقاب ظلمت شب حسن طاعت را

💡 ملایک را چه سود از حسن طاعت چو فیض عشق بر آدم فرو ریخت

💡 گفتا حلال گشت درختی که بُد حرام از حسن طاعتی که نمودید با خدا

💡 تا دلم عابد روی تو شد ای کعبه حسن طاعتی کان به جز این بود مناهی دانست