طاعت پیشه
مترادفها
مطیع، فرمانبردار
متضادها
نافرمان، عصیانگر
لغت نامه دهخدا
طاعت پیشه. [ ع َ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) طاعت ور. ( آنندراج ). عابد.
فرهنگ عمید
۱. مطیع، فرمان بردار.
۲. آن که طاعت و عبادت را پیشۀ خود سازد.
فرهنگ فارسی
آن که طاعت و عبادت پیشه خود سازد.
بمعنی طاعت ور
جمله سازی با طاعت پیشه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آسمان فیض را صبح سعادت پرتوی است آفتاب روی نورانی طاعت پیشه گان
💡 در سبک روحی مثل بودند طاعت پیشه گان از مصلای ریا بر دوش کس باری نبود
💡 در داستانهای حماسی قدیمی، شخصیتهای طاعت پیشه معمولاً با وفاداری کامل به فرمان پادشاه یا دستورات الهی، مسیر دشوار و پر فراز و نشیبی را طی میکردند.
💡 او را به عنوان فردی طاعت پیشه و متواضع توصیف میکردند که همواره از دستورات والدین خود و همچنین قوانین اخلاقی جامعه پیروی میکرد.
💡 برخلاف شخصیتهای سرکش داستان، این قهرمان طاعت پیشه با صبر و حوصله و پذیرش تقدیر، توانست از بحرانهای بزرگ زندگی خود به سلامت عبور کند.