حسن مقال

حسن مقال. [ ح ُ ن ِ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِمرکب ) نیکوگفتاری. خوش صحبتی. خوش بیانی:
چو گوش هوش نباشد چه سود حسن مقال.سعدی.

گفتاری خوش صحبتی خوش بیانی

💡 سلمان رااز حسن مقال و سرعت خیال وی خوش آمده، مدتی به صحبت یکدیگر به سر بردند. آخرالامر از هم مفارقت کردند. غرض، مردی صاحب ذوق بود. این چند بیت از اوست:

💡 بزد فال رحمت به حسن مقال که این خادمان حریم جلال

💡 "اسمش حسین‌قلی خان نبیرهٔ ذوالفقار خان افشار حاکم سابق خمسه، و او جوانی است با وفا و باوقار معروف به حُسن گفتار و موصوف به لطف رفتار، در جوانی آرام و تجربه‌اندوز پیران دارد. در نکته‌دانی و حسن مقال کاملاً محفل افروز است. نمکینش نمکین طرز پسندیده و سلوک سنجیده‌اش آیین است. قابلیت و سرمایه و استعداد در هر مایه دارد."

💡 شد ختم بر تو شیوه ی قول و غزل رفیق بالجمله قائلیم به حسن مقال تو

💡 صفت لطف تو گوییم زهی لطف سخن سخن از حسن تو رانیم زهی حسن مقال