«حسن خوی» اصطلاحی است که در فارسی به معنای «داشتن اخلاق نیکو و رفتار پسندیده» به کار میرود و ترکیبی از واژههای «حسن» به معنای خوبی و «خوی» به معنای سرشت و طبع است. فردی که حسن خوی دارد، از نظر اخلاقی مورد احترام است و رفتار او با دیگران با محبت، صبر و فروتنی همراه است. این صفت در متون ادبی و اخلاقی فارسی بسیار مورد توجه بوده و به عنوان یکی از فضایل انسانی برجسته شده است. داشتن حسن خوی تنها به رفتار بیرونی محدود نمیشود، بلکه نشاندهنده سرشت و منش درونی نیکو و درستکارانه فرد نیز هست. این ویژگی شامل صفاتی مانند مهربانی، تواضع، صداقت، بردباری و احترام به دیگران است و رفتار روزمره فرد را تحت تأثیر قرار میدهد. افراد با حسن خوی معمولاً الگوی رفتاری مثبت برای جامعه و خانواده خود هستند و آثار اخلاقی آن در اطرافیان مشهود است.
حسن خوی
لغت نامه دهخدا
حسن خوی. [ ح ُ ن ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خوش خلقی:
بیاموز از عاقلان حسن خوی.( بوستان ).
فرهنگ فارسی
خوش خلقی
جمله سازی با حسن خوی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 چون شود گرم ز رخسار تو هنگامه حسن خوی خجلت ز جبین مه گردون بچکد
