حسرت کش

حسرت کش. [ ح َ رَ ک َ ] ( نف مرکب ) آرزومند. خواهنده:
کینه میورزند با حسرت کشان دوره گرد
بخشد انصافی خدا پهلونشینان ترا.میرزا سلیمان حسابی اصفهانی.ای سوز عشق فارغم از قید هوش ساز
حسرت کش بهار مکن در خزان مرا.دانش ( از آنندراج ).تمنا ساخت این کار از برایم
که بر حسرت کشانم حسرتی نیست.ظهوری.

آرزومند خواهان

💡 دلبری رسم وی و عاشق کشی قانون وی عاشقی کیش من و حسرت کشی آیین من

💡 درخت چنارش، که طوبی وش است بر سایه اش همه حسرت کش است

💡 کیستم حسرت کشی در محفل چرخ کهن باز از خمیازه‌ام چون ساغر خالی دهن

💡 سازند مشکبو دهن زخم را حزین حسرت کشان اگر گل داغ تو بو کنند

💡 حسرت کش دیداری و همخانهٔ یاری تعمیر بدن پیش تو دیوار کشیده ست

💡 لب بر لب او دارم و حسرت کش عشقم دلبر به کنار و هوس بوس همان است