تهی شکم

واژه «تهی‌شکم» به کسی گفته می‌شود که شکمش خالی است و گرسنه است، یعنی فردی که غذا نخورده و نیازمند خوردن است. این اصطلاح هم به صورت لفظی برای گرسنگی واقعی به کار می‌رود و هم به صورت استعاری می‌تواند نشان‌دهنده فقر، کمبود امکانات یا احتیاج باشد. در متون ادبی و شعر کلاسیک فارسی، «تهی‌شکم» اغلب برای توصیف وضعیت نیازمندی و ضعف جسمی یا اجتماعی افراد به کار رفته و تصویری از آدمی که منتظر نان یا روزی است ارائه می‌دهد. این واژه بار معنایی انسانی و اجتماعی دارد و به وضعیت کسانی اشاره می‌کند که از نظر تغذیه و معیشت در مضیقه‌اند. علاوه بر این، در ادبیات اخلاقی و اجتماعی، تهی‌شکم نمادی از ضعف، نیاز و محتاجی است که به کمک دیگران نیازمند است. همچنین، «تهی‌شکم» ممکن است در گفتگوهای روزمره به فرد گرسنه و کم‌توان از نظر جسمی گفته شود و تأکیدی بر وضعیت ناتوانی یا ضعف جسمانی داشته باشد. به طور کلی، این واژه تصویری از نیاز، کمبود و گرسنگی ارائه می‌کند و با مفاهیمی مانند فقر و احتیاج در زندگی روزمره و ادبیات پیوند دارد.