تنگ فضا

تنگ فضا. [ ت َ ف َ ] ( ص مرکب ) محقر. کم گنجایش. تنگ جای. جایی که کسی یا چیزی به دشواری در آن جای گیرد:
قدر تو بر افلاک سپه راند و سپس گفت
ما در تو نگنجیم که بس تنگ فضایی.خاقانی.رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.

محقر. کم گنجایش

💡 جناب اوست جهان را محیط بس واسع سپهر تنگ فضا گو دکان خود برچین

💡 بوصل حضرت باری رسید حالش رست بباغ خلد ازین خاکدان تنگ فضا

💡 هوای تنگ فضای خرابه دل ماست تجردی که پر جبرئیل می گردد

💡 بماء/ منی روکش در فضاست رفعت حق ازین سراچه بی ارتفاع تنگ فضا

💡 نزاریا به کلید طمع گشاده نشد در سرایِ فراخ آسمانِ تنگ فضا

💡 جواب داد که در این جهان تنگ فضا ز صلح و کینه ندارندکاینات‌گذر