تباهی دادن

لغت نامه دهخدا

تباهی دادن. [ ت َ دَ ] ( مص مرکب ) فنا کردن. نابود ساختن. هلاک کردن:
تو جان از پی پادشاهی مده
تنت را بخیره تباهی مده.فردوسی.

فنا کردن نابود ساختن هلاک کردن