تب هجر

تب هجر. [ ت َ ب ِ هََ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تب هجران. تبی که از هجران عارض شود.سوز و گداز هجر. درد دوری. حرارت فراق:
تبهای هجر دارم شبهای بینوایی
تبهای من ببندی لبها چو برگشایی.
خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 870 ). رجوع به تب و دیگر ترکیبهای آن شود.

تب هجران. تبی که از هجران عارض شود. سوز و گداز هجر درد و دوری حرارت فراق تبی که از هجران عارض شود.

💡 می وصل دادم از کف غم دردسر گرفتم تب هجر زد شبیخون ره چشم تر گرفتم

💡 با طبیب من دل خسته بگویید آخر که ز تاب تب هجران تو بیمار بسوخت

💡 ز بعد مردنم ار سوز دل چنین باشد بسوزد از تب هجر تو در لحد کفنم

💡 مگر آنکه در همه عمر مریض عشق باشی نه هراسی ار که باشد تب هجر او طبیبت

💡 اگر تن به تب هجر به پا بسته چو شمع است با سوختن این رشته جان را چه فتادست

💡 تا غم دوری شناخت تاب و توان، زهره خست گردهٔ شیران گداخت، از تب هجران او