تب زده

تب زده. [ ت َ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) ج، تب زدگان. تب دار. ( آنندراج ). کسی که مبتلا به تب باشد. ( ناظم الاطباء ). نزیف. موعوک. مورود. ( منتهی الارب ):
شفای تب زدگان بود شربتش گوئی
که بود شربتش از سلسبیل و از تسنیم.سوزنی.سیزده روز مه چارده شب تب زده بود
تب خدنگ اجل انداخت سپر بازدهید.خاقانی.تب زده زهر اجل خورد و گذشت
گلشکرهای صفاهان چه کنم.خاقانی.تب زده لرزم چو آفتاب همه شب
دور فلک بین که بر سرم چه فن آورد.خاقانی.نرگس ز دماغ آتشین تاب
چون تب زدگان بجسته از خواب.نظامی.چو از تاب انجم شب تب زده
بپیچید چون مار، عقرب زده.نظامی.بسی تب زده قرص کافور کرد
نخورده شد آن تب چو کافور سرد.نظامی.تب زدگان را که نه حلوا به است
خوردن گشنیز ز حلوا به است.امیرخسرو ( از آنندراج ).

جمع تب زدگان تب دار. کسیکه مبتلا به تب باشد.

💡 تب زده لرزم چو آفتاب همه شب دور فلک بین که بر سرم چه فن آورد

💡 تب زده زهر اجل خورد و گذشت گل شکرهای صفاهان چکنم؟

💡 بسی تب زده قرص کافور کرد نخورده شد آن تب چو کافور سرد

💡 دلهای گرم تب زده را شربتی کنم ز آن خوش دمی که صبح‌دم آسا برآورم

💡 خورشید شاه انجم و هم خانهٔ مسیح مصروع و تب زده است و سها ایمن از سقام