بی وجه

بی وجه. [ وَج ْه ْ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + وجه عربی ) که وجهی ندارد. که محلی ندارد. بی دلیل: و اگر بر وفق تصور خویش در آن تصرفی نمایند بلاکلام بی وجه و ناصواب افتد. ( تاریخ رشیدی ). رجوع به وجه شود.

که وجهی ندارد ٠ که محلی ندارد ٠

{anhedral} [زمین شناسی] ویژگی بلوری که فاقد وجوه بلوری است متـ. بیگانه ریخت xenomorphic, allotriomorphic

💡 ای اشک چو آن رویِ نکو روزیِ مانیست بی وجه تو را در طلبش چند دوانم

💡 برنج بازوی پر نفع کاسبان ضعیف بچین ابروی بی وجه خواجگان کبار

💡 هر دم ز دهر روی بما می نهد غمی بی وجه ما شراب دمادم نمی خوریم

💡 گر چه بی وجه بود عیب و ملامت کردن بی دلی را که بود آرزویت مستحبش

💡 شاها وزرایی که امینان امیرند بی وجه مرا در پی خود چند دوانند

💡 بی وجه نیست سرکشی زلف تو بدین سر سوی آفتاب چه در خور کشیده است