بی شام

بی شام. ( ص مرکب ) ( از: بی + شام ) بی غذای شب: سر بی شام زمین گذاردن. شب هنگام گرسنه خفتن. رجوع به شام ( ترکیب بی شام خفتن ) شود.

بی غذای شب سر بی شام زمین گذاردن  شب هنگام گرسنه خفتن 

💡 بی جام چو جمشید نمی شاید بود بی شام چو خورشید نمی شاید بود

💡 شب بی شام عشا تا سحرش یک سال است روز روزی به کفان دیگر نگردد هرگز

💡 صبح بی شام قیامت کو مگر روشن کنم تا چها بر روز از این شب های تار آمد مرا

💡 چون دیده ی گوسفند قربان بی شام بود صباح ایشان

💡 هر سحر بی شام زلفین تو ای حورا صفت چشمه چشمم پر از گوهر شود دریا صفت

💡 باشد هنر آباد و هنرمند خراب مطرب بی شام و نغمه سیرآهنگ است