بی خو

بی خو. [ خ َ / خُو ] ( ص مرکب ) وجین شده. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). زمینی که از علف و گیاهان هرزه پاک شده باشد. بدون علف هرزه. ( از فهرست ولف ). و رجوع به بی خو کردن شود.، بیخو. ( اِخ ) دهی از دهستان درز و سایه بان است که در بخش مرکزی شهرستان لار واقع است و 200 تن سکنه دارد. ساکنین از طایفه دولتخانی هستند. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 7 ). و رجوع به فارسنامه ناصری شود.

(خُ یا خَ ) (ص مر. ) زمینی که از علف و گیاهان هرزه پاک شده باشد.

پاک شده از علف هرز، زمینی که گیاه هرزه نداشته باشد.

وجین شده ٠ زمینی که از علف و گیاهان هرزه پاک شده باشد ٠

💡 جهان از چنین دیو بی خو کنی به هند اندر آرایش نو کنی

💡 یار بی خوی خوش نکو ناید ور همه ماه آسمان باشد

💡 عقل ار چه شگرف کدخداییست بی خوان تو آب و نان ندارد

💡 کنون رزم ارجاسپ را نو کنیم به طبع روان باغ بی خو کنیم

💡 بس در خیال هدیه فرستاده‌ام به تو بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده‌ام