بی بدی

بی بدی. [ بی ب َ ] ( ص مرکب ) چیزی که دارای بدی نباشد وعاری از عیب و نقص بود. ( ناظم الاطباء ):
چو خورشید تابنده او بی بدیست
همه کار و کردار او ایزدیست.فردوسی.

چیزی که دارای بدی نباشد و عاری از عیب و نقص بود ٠

💡 گرت نباید بد و بلا و خلل عادت کن بی بدی و بی خللی

💡 نیک باید بُوَد ز روی شمار نیکی بی بدی تو چشم مدار

💡 نیک بی بد کجا نمودی نیک؟ بی بدی خود کجا فزودی نیک؟

💡 دل به تو دادم و دلت نستدم مردم دیدی تو بدین بی بدی