بوجهل

بوجهل. [ ج َ ] ( ع ص مرکب ) نادان و جاهل و دارای جهل. ( ناظم الاطباء ).
بوجهل. [ ج َ ] ( اِخ ) ابوجهل:
ولید و حارث و بوجهل و عقبه و شیبه
کجاست آصف و کو ذوالخمار و کو عنتر.ناصرخسرو.چون عمر از عقل آمد سوی جان
بوالحکم بوجهل شد در بحث آن.مولوی.گر بصورت آدمی انسان بُدی
احمد و بوجهل خود یکسان بُدی
احمد و بوجهل در بتخانه رفت
زین شدن تا آن شدن فرقیست زفت.مولوی.اگر تو حکمت آموزی بدیوان محمد رو
که بوجهل آن بود کو خود بدانش بوالحکم گردد.سعدی.رجوع به ابوجهل شود.

= ابوجهل

( صفت ) نادان جاهل
ابوجهل

💡 هشیار کجا داند؟ بی‌هوشیِ مستان را بوجهل کجا داند؟ احوال صحابی را

💡 چون نبد بوجهل از اصحاب درد دید صد شق قمر باور نکرد

💡 دست را اندر احد و احمد بزن ای برادر وا ره از بوجهل تن

💡 خفت بر آن دست که بوجهل خفت گفت هر افسانه که بوجهل گفت

💡 معجز احمد که مه را می شکافت در دل بوجهل جاهل ره نیافت