عدلی

عدلی. [ ع َ ] ( ص نسبی ) منسوب به عدل. || ( اِ ) قسمی از سکه بوده است. پول:
صد بوسه بر آن خط زد و گفتا که در آنجاست
سیصد درم عدلی غلطان و مدور.سوزنی.اتفاقاً مرا صد دیناری عدلی بود گفتند باقی آن صد دینار عدلی را بیار. ( انیس الطالبین ص 145 ).جوالهای بسیار بود پر از عدلی. ( انیس الطالبین ص 207 ). و آن عدلی را حضرت خواجه ما قدس اﷲ روحه خرج کرد... عدلی را بر میان بسته بودم گشاده شد و افتاد. ( انیس الطالبین ). این مقدار عدلی بمن خواهد رسید... به کابل میروم که سه هزار دینار عدلی دارم. ( انیس الطالبین ص 211 ).
عدلی. [ ع َ ] ( اِخ ) تخلص شعری سلطان بایزیدبن سلطان محمد فاتح است. رجوع به سلطان بایزید شود.

(عَ دْ )(اِ. ) ۱ - نوعی سکه رایج در قدیم. ۲ - عدل، لنگه بار.

( صفت ) ۱ - منسوب به عدل. ۲ - پیرو مذهب عدلیه معتزلی.
تخلص شعری سلطان با یزید بن سلطان محمد فاتح است

نوعی سکه رایج در قدیم.
عدل، لنگه بار.

💡 عمر عدالت و عدلی علی شجاعت و جود سبیل وسعت هر دو قدم گذار تو باد

💡 محتاج را مبشّر جودی به روز بزم مظلوم را مبشر عدلی‌ به ‌روز بار

💡 تو را عدل است در فرمان اطاعت ز تو عدلی به از صد ساله طاعت

💡 جوری که بر گل از رخ خود می کنی مکن کاخر ز تو بخواهد عدلی جواب گل

💡 مگر سراچهٔ عدلی‌ که در هوای تو تیهو مقام امن نیابد مگر به چنگل باشق