لغت نامه دهخدا
بهجت افزا. [ ب َ ج َ اَ ] ( نف مرکب ) افزاینده شادمانی. زیاده کننده سرور. ( از فرهنگ فارسی معین ).
بهجت افزا. [ ب َ ج َ اَ ] ( نف مرکب ) افزاینده شادمانی. زیاده کننده سرور. ( از فرهنگ فارسی معین ).
افزایندۀ بهجت، افزایندۀ سُرور و شادمانی.
( اسم ) افزایند. شادمانی زیاد کنند. سرور.
افزایند. شادمانی. زیاده کننده سرور
💡 عوض کردی قضا کاش ازتفضل به وصل بهجت افزا هجر جانکاه
💡 نشاط این زمان بهجت افزا به جوش آورد خون نوبهاران
💡 خجسته زمانی است بس بهجت افزا همایون اوانی است بیحد طرب زا