بلندی ده

بلندی ده. [ ب ُ ل َ دِه ْ ] ( نف مرکب ) بلندی دهنده. بالابرنده:
بلندی ده آسمان بلند
گشاینده دیده هوشمند.نظامی.

بلندی دهنده. بالا برنده.

💡 بلندی ده شیشه لعل کار هوایی کن ابر یاقوت بار

💡 خدایی که آغاز هر هستی اوست بلندی ده قدر هر پستی اوست

💡 بیا مطربا تیز کن چنگ را بلندی ده از زخمه آهنگ را

💡 آخر فزون شود که فزونی ز کاستیست وز پستی آردش بر بلندی ده و چهار

💡 به قدر خود که مرا همت بلندی ده که سر فرود نیارم به صدر و منصب شاه