بلبل سخن

بلبل سخن. [ ب ُ ب ُ س ُ خ َ ] ( ص مرکب ) که در سخن چون بلبل باشد:
تاکه خاقانی بلبل سخن است
اوست چون باشه گه باد عقیم.خاقانی.

که در سخن چون بلبل باشد.

💡 نرگس بیمار ز هم باز کرد باز چو بلبل سخن آغاز کرد

💡 با قد تو بلبل سخن سرو همی گفت آن دید گل سوری و در سرو روان دید

💡 از سخن گلشکری کرد و بمن داد بلطف گل بلبل سخن و طوطی شکر گفتار

💡 نگه کن سحرگاه تا بشنوی ز بلبل سخن گفتنی پهلوی

💡 گل سرخ خندان شد از روی او که بلبل سخن گوی در کوی او

💡 بلبل سخن از زبان گل می گوید مستست و حدیث گل و مل می گوید