لغت نامه دهخدا
بشکفه. [ ب ِ ک ُ ف َ / ف ِ ] ( اِ ) بشکوفه. شکوفه. گل و شکوفه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به بشکوفه و شکوفه شود:
بر شاخ نار بشکفه سرخ شاخ نار
چون از عقیق نرگسدانی بود صغیر.منوچهری.
بشکفه. [ ب ِ ک ُ ف َ / ف ِ ] ( اِ ) بشکوفه. شکوفه. گل و شکوفه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به بشکوفه و شکوفه شود:
بر شاخ نار بشکفه سرخ شاخ نار
چون از عقیق نرگسدانی بود صغیر.منوچهری.
= بشکوفه
💡 بُورده بشکفه، غنچه بیاره مه دست بورده ناکس دست و نیامو مه دست