برزکوه

برزکوه. [ ب ُ ] ( اِخ ) البرز. ( انجمن آرای ناصری ).
برزکوه. [ ب ُ ] ( اِ مرکب ) کوه بلند. کوه رفیع:
بیامد دمان از میان گروه
چو نزدیک تر شد بدان برزکوه.فردوسی.لشکر تو چو موج دریااند
سپهی کش چو برزکوه کلان.ابوالفرج رونی. || بلندی کوه. ستیغ کوه. قله کوه:
ببودند یک هفته بر برزکوه
سرهفته گشتند یکسر ستوه.فردوسی.که اکنون شما را بدین برزکوه
بباید بدن ناپدید از گروه.فردوسی.

کوه بلند کوه رفیع.

💡 برفتند یکسر سوی برزکوه از آن آتش و باد گشته ستوه

💡 به بند کمر تیغ زهر آبگون چو از برزکوه اژدهای نگون

💡 که او را کنون جاست در برزکوه ابا نامداران زابل گروه

💡 چوآمد به نزدیک آن برزکوه بفرمود تا بازگردد گروه

💡 بسی کشت بر قله و برزکوه شده نره دیوان ازو در ستوه

💡 ابر برزکوهی بدی رزمساز سپاهش سراسر ازو مانده باز