ابراهیم میرزا

ابراهیم میرزا. [ اِ ] ( اِخ ) برادرزاده نادرشاه افشار. چون برادر او علیشاه ( عادل شاه )در مشهد مقدس جانشین نادر گشت ابراهیم میرزا صاحب اختیار فارس شد و در سال 1162 هَ.ق. بمخالفت علیشاه برخاسته بین آنان در سلطانیه محاربتی روی داد. علیشاه مغلوب و اسیر گشت و ابراهیم میرزا خود را شاه خواند اما امرای خراسان بدان امر تن ندادند و شاهرخ میرزا را بسلطنت برداشتند، و سپاهیان ابراهیم بپراکندندو او سرانجام دستگیر و مقتول شد. ( از روضةالصفا ).
ابراهیم میرزا. [ اِ ] ( اِخ ) رجوع به ابراهیم بن شاهرخ شود.
ابراهیم میرزا. [ اِ ] ( اِخ ) فرزند بهرام میرزابن شاه اسماعیل صفوی. او شاعر بوده و جاهی تخلص میکرده و به امر جد خود اسماعیل بقتل رسیده است.
ابراهیم میرزا. [ اِ] ( اِخ ) از امرای بدخشان، فرزند سلیمان میرزا. آنگاه که با پدر خویش به تسخیر بلخ رفت در جنگ اسیر شد و در 967 هَ.ق. به امر محمدخان حاکم بلخ کشته گشت.
ابراهیم میرزا. [ اِ] ( اِخ ) اردوبادی. شاعر فارسی. در زمان سلطنت شاه جهان به هندوستان رفت و معلم فرزندان جعفرخان گردید وعاقبت در زمره درویشان درآمده ترک و تجرید گزید.

شاعر فارسی

💡 جانشینان تیمور تا سال ۱۴۶۹ بر بیشتر ایران تسلط داشتند. پس از آن با اینکه قلمرو تیموریان در ایران محدود‌تر شد اما پادشاهان تیموری مانند بابر، ابراهیم میرزا و سلطان حسین بایقرا تا سال ۱۵۰۶ میلادی بر بخش‌های وسیعی از شرق ایران شامل خراسان بزرگ و سیستان فرمانروایی کردند.

💡 او را هنگام تولد مارتا نامیدند، در سنین جوانی با شیخ حیدر پسر عمه خود ازدواج کرد. پس از ازدواج اسلام آورد و نامش به عالم‌شاه بیگم تغییر یافت. ثمره این ازدواج سه پسر به نام‌های سلطان علی، شاه اسماعیل یکم و ابراهیم میرزا بود.

💡 او در سمرقند با برادرانش بایسنقر پسر شاهرخ در هرات و سلطان ابراهیم میرزا تیموری در شیراز، که هنرمند بودند، دربارهٔ شعر فارسی مکاتبه می‌کرد. اشعار نظامی گنجوی را بر اشعار امیرخسرو دهلوی که بایسنقر می‌پسندید، ترجیح می‌داد. او از کودکی به آموختن خوشنویسی پرداخت اما همچون برادرانش در این هنر نام‌آور نشد.

💡 ثنایی پس از چندی به شهرت رسید و به دربار سلطان ابراهیم میرزا راه یافت، قصایدی در مدح او سرود و ساقی‌نامهٔ خود را نیز در ستایش او سرود. پس از کشته شدن ابراهیم میرزا در ۹۸۴ق از ارجمندی او در دربار صفوی کاسته شد و به هند مهاجرت کرد. نزد ابوالفتح مسیح‌الدین گیلانی ارجمند گشت و سپس در شمار شاعران میرزا عبدالرحیم خان‌خانان درآمد و مابقی عمر را در خدمت آنان بود.