باده رنگ

باده رنگ. [ دَ / دِ رَ ] ( ص مرکب ) برنگ باده. برنگ شراب. گلگون. سرخ رنگ. میگون:
همه جامه ها کرده پیروزه رنگ
دو چشمان پر از خون و رخ باده رنگ.فردوسی.یوسف من گرگ مست باده بکف صبح فام
وز دو لب باده رنگ سرکه فشان از عتاب.خاقانی.

برنگ شراب

💡 اندر آن حالتی که ز آینه‌‌ام صیقل باده رنگ غم برداشت

💡 گر اشک باده رنگ همی ریزم از غمت شاید که جرعه شرط بود در معاشری

💡 بهارستان ما در دست ساقی است گل دیوانگی را باده رنگ است

💡 تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت باور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت

💡 فزود زردی رخسارم از می گلگون که باده رنگ مرا آب زعفران زار است

💡 اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید به باده رنگ ریا را ز خرقه می شویم