ابراهیم بن حسین

ابراهیم بن حسین. [ اِ م ِ ن ِ ح ُ س َ ] ( اِخ ) ملقب به ظهیرالدین همدانی. فیلسوفی ادیب و جامع فنون مختلف بوده است. وفات 1026 هَ.ق. در زمان شاه عباس صفوی میزیسته و محمدتقی مجلسی از او روایت کند. و با شیخ بهائی آمیزش داشته و حاشیه ای بر کتاب شفای ابوعلی نوشته است. ( روضات ).

ملقب به ظهیرالدین همدانی

[ویکی فقه] برخی از مورخان او را در زمره فرزندان امام حسین قرار داده اند.
مورخان از حضور ابراهیم بن حسین در کربلا سخنی به میان نیاورده اند، ولی برخی دیگر از مورخان می گویند که ابراهیم روز عاشورا به میدان نبرد رفت و این چنین رجز خواند:
← رجز ابراهیم بن حسین
۱. ↑ بیهقی، علی بن زید، لباب الأنساب والألقاب والأعقاب، ج۱، ص۳۴۹.۲. ↑ ابى مخنف، مقتل الحسین علیه السلام، ص۱۰۹.۳. ↑ سپهر کاشانی، محمدتقی، ناسخ التواریخ، ج۲، ص۳۰۹.۴. ↑ سپهر کاشانی، محمدتقی، ناسخ التواریخ، ج۲، ص۳۱۰.۵. ↑ سپهر کاشانی، محمدتقی، ناسخ التواریخ، ج۲، ص۳۱۰.۶. ↑ ابن شهر آشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۵۳.
جمعی از نویسندگان، پِژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص۶۱ ۶۲.
...

💡 در مقام داعی، ذؤیب توانست الخطاب بن حسن بن ابی الحفاظ، رئیس یکی از طوایف قبیله بنی همدان را به دین خود درآورد. الخطاب که جنگجویی ماهر و شاعر و متکلمی برجسته بود، دستیار اصلی ذؤیب و سرمایه مهمی برای صلیحیان و طیبیه شد تا اینکه در سال ۱۱۳۸ به دست برادرزاده‌هایش در اختلاف بر سر ریاست طایفه به قتل رسید جانشین الخطاب در مقام دسیار داعی (مأذون) یکی دیگر از شیوخ همدانی به نام ابراهیم بن حسین حامدی شد. هنگامی که ذویب در سال ۱۱۵۱ درگذشت، مقام داعی مطلق به ابراهیم رسید.