در اصل یک صفت نسبی است و به کسی گفته میشود که از شهر انطاکیه برخاسته یا به آن نسبت داده میشود. شهر انطاکیه از مراکز مهم فرهنگی و تاریخی جهان قدیم بوده و کسانی که از آن دیار میآمدند، با این نسبت شناخته میشدند. در برخی منابع لغوی، این واژه همچنین به گیاهی دارویی موسوم به سقمونیا، یا در تعبیر دیگر محموده، اشاره دارد که در متون طب سنتی جایگاه خاصی دارد.
از چهرههای شاخصی که با این نام شناخته میشوند، داود بن عمر انطاکی است؛ طبیب، ادیب و مردی نابینا که در انطاکیه زاده شد و پس از سفرهایی بسیار، در سال ۱۰۰۸ هجری قمری در شهر مکه درگذشت. او آثار گرانسنگی در علوم گوناگون از خود برجای گذاشت، از جمله تذکرة اولی الألباب، الجامع للعجب العجاب، تزیین الأسواق، ألفیة فی الطب، النزهة المبهجة فی تشحیذ الأذهان و تعدیل الأمزجة، غایة المرام فی تحریر المنطق و الکلام، نزهة الأذهان فی اصلاح الأبدان، زینة الطروس فی أحکام العقول و النفوس، و کفایة المحتاج فی علم العلاج. همچنین او شرحی بر عینیهٔ ابنسینا و رسالهای در علم هیئت نوشته است. دانش گسترده و قلم فصیح او سبب شده آثارش تا امروز در میان اهل دانش جایگاه ویژهای داشته باشند.
