القربى

[ویکی الکتاب] معنی ذَوِی: صاحبان (دراصل "ذوین " بوده که چون در عبارت "ذَوِی ﭐلْقُرْبَیٰ "مضاف واقع شده نون آن حذف گردیده،ذوی القربی: خویشاوندان )
ریشه کلمه:
قرب (۹۶ بار)

💡 و نـيـز در مجمع البيان گفته: حديث صحيح از حسن بن على (عليه السلام ) رسيده كه درخـطـبـه اى كـه بـراى مـردم ايـراد كـرد فـرمـود: مـا ازاهـل بـيـتـى هـسـتـيـم كـه خداى تعالى مودت آنان را بر هر مسلمانى واجب كرده، و فرموده:(قل لا اسئلكم عليه اجرا الا الموده فى القربى ).

💡 ايـن سـوره در مكه نازل شده - مگر چند آيه آن كه استثناء شده است، و آن آيه (و الذيناسـتـجـابـوا لربـهـم ) تـا آخـر سـه آيـه، و يـكـى هـم آيـه(قـل لا اسـالكـم عليه اجرا الا الموده فى القربى ) تا آخر چهار آيه است كه در بارهاش - ان شاءاللّه - سخن خواهيم گفت.

💡 مؤ لف: معنايش اينست كه آيات قرآن كريم در صورتى كه عموميت داشته باشد نبايدمنحصر به يك معنايش كرد، زيرا قرآن ظهر و بطنى دارد، و خداى تعالى مودت و دوستىذوى القرباى پيغمبرش را كه خود يكى از مصاديق صله رحم است اجر و پاداش رسالتقرار داده، و فرموده: (قل لا اسئلكم عليه اجرا الا الموده فى القربى ) علاوه براينكه روايت آتيه نيز بر اين معنا دلالت مى كند.

💡 و از حسن نقل شده كه گفته است: همه آيات اين سوره جز پنج آيه اش مكى است، و آن پنجآيه عبارتند از آيه (و لا تقتلوا النّفس...) و آيه (و لا تقربوا الزّنا...) و آيه(اولئك الّذين يدعون...) و آيه (اقم الصّلوة...)، و آيه (و آت ذا القربى...).