اشک شور

اشک شور. [ اَ ک ِ ] ( ترکیب وصفی،اِ مرکب ) اشک تلخ. اشک نیم شور. اشک غم:
ز اشک نیم شورحسرت آلود
نمک گیر مذاق دیده محمود.زلالی ( از آنندراج ).و رجوع به اشک تلخ شود.

اش تلخ اشک نیم شور اشک غم

💡 رویم ز اشک شور نمکزار گشته است یارب که این نمک به دل چاک چاک ریخت؟

💡 گفتمش: بهر چه دارم اشک شور و کام تلخ؟ گفت: از یاد لبی شیرین تر از شکر مرا

💡 آسمان در شور چشمی بیگناه افتاده است اشک شور من نمک در دیده اختر زده است

💡 چون بیابان سوخته رویش ز اشک شور گرم چون به تابستان نمک‌زار بیابان آمده

💡 خندد به گریه‌ام ز چه یا رب چنین خوش است با اشک شور شهد لب نوشخند او

💡 او به‌ صحرا می‌رود وز رشک خاک راه او در دو چشم ما ز اشک شور دریا می‌رود