اثنتین در معنای اصلی خود، همان عدد دو است. این واژه که یک شمارنده مؤنث است، در زبان عربی در حالت نصبی و جری به کار میرود و در فارسی نیز به عنوان مترادف یا شکل خاصی از عدد دو برای مؤنث به کار رفته است. کاربرد اصلی آن در زبان عربی، تفکیک جنسیتی در شمارش است؛ به طوری که اگر شمارش برای اسامی مؤنث باشد، از این شکل استفاده میشود، در مقابل اثنان که برای شمارش مذکر به کار میرود. این تمایز جنسیتی یکی از ویژگیهای صرفی مهم در زبان عربی است که گاه در متون فارسی قدیمیتر یا متون ادبی که تحت تأثیر شدید ساختار عربی بودهاند، دیده میشود.
در نگاهی تطبیقی به ساختار زبان فارسی، اگرچه کلمه دو در فارسی تفکیک جنسیتی ندارد و برای هر دو جنس به کار میرود، اما حضور واژه اثنتین در متون و فرهنگ لغتها نشاندهنده گستره واژگانی و تأثیرپذیری عمیق زبان فارسی از زبان عربی در طول تاریخ است. در کاربرد ثانویه، این واژه میتواند به معنای دو زن نیز به کار رود، که این معنا از ترکیب ریشه عددی با دلالت بر جنس مؤنث استنباط شده است. این اشاره به دو زن بیشتر در بافتهای ادبی یا متون فقهی و تاریخی دیده میشود که در آنها دقت در جنسیت اشیاء و اشخاص اهمیت داشته است.
بنابراین، در نتیجهگیری، واژه اثنتین در نظام زبان فارسی بیش از آنکه یک واژه فعال و روزمره باشد، یک جزء تاریخی و ادبی محسوب میشود که ریشه در ساختار شمارشی زبان عربی دارد و دلالت بر دو به صورت مؤنث یا به صورت مجازی دو زن دارد. نگارش صحیح و رسمی آن در فارسی مدرن، با در نظر گرفتن نیمفاصلهها و فاصلهگذاریهای استاندارد، مستلزم دقت در رعایت نیمفاصله بین حرف تعریف و کلمه اصلی و همچنین رعایت نیمفاصلهها در ساختارهای پسوندی است، هرچند خود این کلمه یک واحد مستقل به شمار میرود.
