بارای

بارای. [ کذا ] ( اِ ) جانوریست که از آتش خیزد. ( فرهنگ اسدی چ اقبال ص 529 ) ( حاشیه فرهنگ اسدی خطی نخجوانی ).
بارای. ( ص مرکب ) در اصل: بارأی. دانشمند. خردمند. صاحب رای نیکو:
دلارای و بارای و با ناز و شرم
سخن گفتن خوب و آوای نرم.فردوسی.بشاه جهان گفت بوزرجمهر
که ای شاه باداد و با رای و مهر.فردوسی.شکیبا و باهوش و رای و خرد
هزبر ژیان را بدام آورد.فردوسی.سام نریمان را پرسیدندکه... آرایش جنگ چیست، جواب داد که فرّ ارجمند شاه و دانش سپهبد بارای و مبارز هنری. ( نوروزنامه ).
نخواهم شدن زو جهانگیرتر
نه زو نیز با رای و تدبیرتر.نظامی.رجوع به «با» شود.

جانوری است از آتش خیزد

💡 ز گیلان هر آنکس که جنگی بدند هشیوار و بارای و سنگی بدند

💡 که با من چنین بود پیمان تو را ایا شاه بارای و فرمان روا

💡 مردی گزید راد و خردمند و پیش بین بارای و با کفایت و با سنگ و با وقار

💡 پیش من بودی چه در روز و چه شب مرد حکمت بود بارای و ادب

💡 فرستاده‌ای جست بارای و شرم که دانش سراید به آواز نرم

💡 بدو گفت لهراسپ بردار گام که مردی دلیری و بارای و نام